ജ്ഞാനോദയം

എനിയ്ക്കും
ബുദ്ധനുമിടയിലെ
ഒരാൽമരയകലം

ഭൂമി

ഓരോ ജന്മവും
ഒരു പ്രണയലേഖനം

സ്വർഗ്ഗം
ഭൂമിയ്ക്കയക്കുന്നത്‌

വായിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ
മാറോടമർത്തികിടക്കും

അടുത്തതിനായി
ആർത്തിയോടെ കാത്തിരിയ്ക്കും

മിടിപ്പ്‌

മുഷ്ടിയോളംപോലെയൊന്നിൽ
പ്രപഞ്ചത്തോളംപോലെയൊന്നിന്റെ
നിലയ്ക്കാത്ത മിടിപ്പ്‌

എന്റെ കുഞ്ഞുപേടകം

മുലഗുരുത്വം

മാനത്തേയ്ക്കെറിഞ്ഞ കല്ല്
താഴെ
ഭൂമിയുടെ മാറിൽ
വീഴുന്നു;



ഭൂഗുരുത്വമെന്ന്
ശാസ്ത്രം .



എങ്കിൽ ,



മുഖത്തേയ്ക്കെറിഞ്ഞ നോട്ടം
താഴെ
മുലകളിൽ
വീഴുമ്പോൾ,

എന്നെ
ഉണ്ടക്കണ്ണുരുട്ടുന്നത്‌
തികച്ചും
അശാസ്ത്രീയമല്ലേ?

നാലുമണിപ്പൂക്കൾ

നാലുമണിയ്ക്ക്‌
കൂട്ടമണിയടിയ്ക്കും

കുട്ടികൾ കൂട്ടത്തോടെ
പുറത്തേയ്ക്ക്‌

പുസ്തകങ്ങളടുക്കുന്നതായി
നടിച്ച്‌

നീയും
ഞാനും

മറിയാമ്മേടത്തി
താഴുമായെത്തുംമുമ്പേ

ഇറുക്കിപിടിച്ചുള്ള
നിന്റെയുമ്മകൾ

താഴിന്റേയുംചാവികളുടേയും
കിലുക്കമെത്തുമ്പോൾ

ഒരോട്ടമാണ്‌

വലതുവശത്തെ ജാനാലചാടി
നീയും

9-B യുടെ പിൻവാതിലിലൂടെ
ഞാനും

ഓടിയോടി
വീട്ടിലെത്തും

മുഖം
കിതച്ചുതുടുത്തിരിയ്ക്കും

കവിളിലെ വിയർപ്പുതുള്ളിയിലൊലിച്ച്‌
ചുണ്ടിലേയ്ക്കുമ്മകളൊഴുകുന്നുണ്ടാകും

ഓടിക്കിതച്ചതെന്നു കരുതി
ഓടരുതെന്നമ്മ മുഖം തുടയ്ക്കും

എത്ര തുടച്ചിട്ടും

അന്ന്

നീ വിതച്ച
ഉമ്മകളൊക്കെയും

ഇന്നും

അമ്മുവിന്റെ സ്കൂളിലെ
അവസാന കൂട്ടമണിയിൽ

നാലുമണിപ്പൂക്കളായി
വിടരുന്നുണ്ട്‌

കുമ്പസാരം

വഴിയരികിലെ പാപങ്ങളോട്‌

വാവിട്ട്‌ മാപ്പപേക്ഷിയ്ക്കുകയാണ്‌

കാണിച്ച അപരിചിതത്വത്തിനും

കാർക്കിച്ചുതുപ്പിയതിനും

കല്ലെറിഞ്ഞതിനും......

പിഴ

എന്റെ പിഴ

എന്റെ വലിയ പിഴ